Horror is misschien wel een van de makkelijkste genres voor aspirant-fictieschrijvers om in te breken. De populariteit van horror door de decennia heen komt uit psychologische studies die hebben bepaald dat het een veilige manier is om een adrenalinopstoot te krijgen zonder zichzelf in gevaar te brengen. Of het nu gaat om het overtroostelijke of door mensen gemaakte terreur, horrorverhalen delen een gemeenschappelijke draad: ze herinneren ons aan onze oerangsten.
Horrorverhalen vertegenwoordigen een botsing tussen wat we feitenmatig weten dat mogelijk is (dood, pest, ontleding, ontvoering) en wat we geloven dat onmogelijk is (opgestaan lichamen, mutaties, necromantie, oude vloeken). Wat het narrative drijft is evenzeer een hartslagverhogende urgentie om te beschermen (bijv. een gezin of gemeenschap) als een overweldigend gevoel van machteloosheid en verwarring dat de bedreigende krachten te sterk kunnen worden om te overwinnen. Het horrorgenre omvat een hele reeks subgenres: spookverhalen; hekserij en tovenarij; historische, regionale of etnische folklore; wetenschap die misgaat; en psychologische terreur.
Bij het plannen van je eigen horrorverhaal, identificeer eerst de elementen die je het meest verschrikken. Dit kunnen dingen zijn als verdrinken, verbranden, vallen, verstikken, verslonden worden door wilde dieren of gestoken tot de dood door bijen, ontwaken midden in een operatie of levend begraven worden. Ten tweede, voorstel je voor dat zulke vreselijke dingen gebeurten met je kind, echtgenoot of beste vriend en je niets kunt doen eraan.
We denken vaak dat horrorverhalen zich afspelen op plekken waar mensen niet hadden mogen treden – een griezelige mausoleum, een verlaten mijnput, een gespookt herenhuis, een grot, een mistbesloren moeras, een mortuarium. Hoewel perfecte achtergronden voor je terreurverhaal, kunnen ze een loskoppeling veroorzaken bij lezers die zich nooit zouden voorstellen zich in zo'n plek te begeven. Om dat te tegengaan, experimenteer met vertrouwdere en toegankelijkere locaties.
Bestudeer horrormeesters als Stephen King, die een onschuldige voorstad kan veranderen in een duivelsnest. Denk aan plekken die je frequent bezoekt – koffiezalen, bioscopen, tankstations, je kinders school. Stel je voor wat voor monsters, menselijk of anders, deze plekken aantrekkelijk zouden vinden voor slachtoffers. Beeld zo'n onschuldige setting op een donker, stormachtig nacht. Stel je voor dat je er vastzit. Overweeg hoe de fysieke locatie of de bouwmaterialen een ontmoeting met het overtroostelijke kunnen triggeren. Stel je de setting voor als de laatste plek die overblijft na een nucleaire holocaust.
Als je aan de top van de voedselketen staat, denk je nooit dat dingen op de lagere treden een aanval op je plannen. In horrorverhalen laten personages zich vaak in een valse veiligheid wiegen. Ze geloven dat ze de baas zijn. Maar dat is het moment dat het lelijk wordt.
Neem even de tijd om je om te kijken. Identificeer zes willekeurige objecten en overweeg wat ze je kunnen aan doen als ze plotseling tot leven komen. Als je in de keuken bent, ben je waarschijnlijk in het meest gevaar met al die scherpe, puncture, zware en elektrische objecten. Als je in een thuisbureau zit, sta je niet alleen aan de genade van technologie die de kraan op gaat, maar ook van scharen, briefopeners, potloden en boeken. Naar buiten vluchten kan erger zijn, met elke plant, steen, insect, vogel en eekhoorn.
De twee primaire doelen van protagonisten in een horrorverhaal zijn (1) wegkomen en/of (2) de vijand vernietigen. Helaas vergeten aspirant-horrorauteurs vaak om een vergelijkbaar motivatieniveau toe te kennen aan de insecten, beesten, zombies of wat dan ook dat aanvalt. Hoewel een horrorplot niet hoeft te streven naar sympathieke schurken, moet het ze toch behandelen als menselijke slechterik, met plausibele redenen voor hun acties. Sommige redenen: wraak voor vergane overtredingen, boosheid dat hun eeuwige slaap is verstoord, chemische onbalansen, uitputting van voedselbronnen of de zoektocht naar gezelschap. En wat die potloden die tot leven komen en je boren met lood? Misschien gewoon opgestaute wrok omdat je te veel tijd aan het toetsenbord hebt doorgebracht.