The Great American Novel is niet meer zo vaak onderwerp van gesprek als vroeger. Als idee is het een product van een andere tijd en plaats; een tijd toen Amerika nog moest bewijzen dat het in de kunst gelijkwaardig was aan de meesterwerken van Europa. Gelukkig hebben moderne lezers bijna te veel grote Amerikaanse romans om uit te kiezen. Vele daarvan kunnen met trots naast alles geschreven door een schrijver buiten Amerika staan.
Mark Twain's The Adventures of Huckleberry Finn wordt door veel geleerden en schrijvers, waaronder Ernest Hemingway, beschouwd als de grootste Amerikaanse roman ooit geschreven. Tegelijkertijd is het consistent een van de meest verboden boeken in Amerika. Ironisch genoeg is de primaire reden voor verbods pogingen racisme, terwijl Twain juist een uniek Amerikaans verhaal wilde schrijven over de strijd voor vrijheid en begrip.
Herman Melville nam een klein verhaaltje over een zeekapitein op zoek naar een ontluikende witte walvis en transformeerde het in een boek zo zwaar geladen met symboliek en interpretatiemogelijkheden dat iedereen die Moby-Dick leest er met iets unieks en heel anders vandaan komt. De walvis vertegenwoordigt veel dingen voor de personages, en wordt zo het enkele grootste symbool in de lange geschiedenis van Amerikaanse romans.
Veel highschool leerlingen klagen over gedwongen lezen van de traag voortgaande Nathaniel Hawthorne roman The Scarlet Letter. Niettemin kwalificeert deze roman zeker als een grote Amerikaanse roman omdat het gaat over de Puritaanse kolonisten van Amerika en een schijnwerper richt op de Puritanse ideeën over zonde en zaligheid die nog steeds een major component zijn van de Amerikaanse politieke samenleving.
John Steinbeck's roman over de exodus van boeren uit het Middenwesten naar Californië tijdens de Grote Depressie is misschien wel de fijnste roman ooit geschreven over die periode in de Amerikaanse geschiedenis. Bijna zo vaak verboden als Huck Finn, werd het boek een bliksemafleider voor conservatieven die bezwaar maakten tegen het portret van oneerlijke arbeidsrelaties en de uitbuiting van de armen door de rijken. The Grapes of Wrath won de Pulitzer Prijs voor Steinbeck en werd later door de stemmers bekroond met de Nobelprijs voor Literatuur.
Vanaf 2009 heeft Harper Lee slechts één roman gepubliceerd, maar zoals Margaret Mitchell, wiens enige gepubliceerde roman Gone with the Wind was, was die ene roman alles wat ze nodig had. To Kill a Mockingbird is verboden en aangevallen op basis dat het ongeschikt leesmateriaal is voor schoolkinderen, omdat verkrachting een grote rol speelt in de plot en het offensieve taal gebruikt. Het verhaal zelf gaat over de offensiviteit van racisme, vooroordelen en koppigheid, wat leidt tot een ironische paradox over hen die hun macht gebruiken om anderen te weerhouden van het lezen van deze grote Amerikaanse roman.
John Kennedy Toole pleegde zelfmoord, en de volgende elf jaar wijde zijn moeder zich toe aan het publiceren van zijn epische komedieroman. Het resultaat was een postume Pulitzer Prijs en een cult-volging die zo groot werd dat het boek nu een mainstream succes is. In het proces introduceerde deze grote Amerikaanse roman wat, slechts lichtjes議论, het enkele meest onvergetelijke personage in de Amerikaanse fictie: Ignatius J. Reilly.
Deze Toni Morrison roman werd genoemd als het beste Amerikaanse fictiewerk van de afgelopen vijfentwintig jaar in een enquête onder schrijvers door de New York Times in 2006. Het ontving ook een Pulitzer Prijs. Het feit dat Huck Finn, To Kill a Mockingbird en Beloved consistent op lijsten van de top-tien grootste Amerikaanse romans verschijnen, wijst op de realisatie dat slavernij en de daaropvolgende behandeling van rasrelaties in Amerika wel de definerende kenmerk is van wat Amerika allemaal is, en daarmee verbonden, wat alle grote Amerikaanse fictie allemaal is.