Voor Isadora Duncan (1877–1927) betekende dans: ballet - korsetten, pointeschoenen, starre posities, aristocratische toeschouwers. Na haar kon dans betekenen een vrouw die blotevoets over het toneel rent in een zijden tuniek, armen wijd open, lijding, vreugde of revolutie belichamend.
Haar twee kinderen verdronken in een 1913 auto-ongeluk. Ze herstelde nooit volledig, doch hield dansen, leren, creëren. Stierf op 49-jarige leeftijd toen haar sjaal in een autowiel raakte - een gruwelijke ironie voor een vrouw die stroom haar religie maakte.
Martha Graham noemde haar "de moeder van ons alle." Doris Humphrey, José Limón, Merce Cunningham - allen staan op haar schouders. Vandaag, elke hedendaagse danser die improviseert, elke somatische praktijk, elke kunstenaar die de scheiding tussen leven en kunst weigert - ze dansen allemaal in Duncans licht.