Shelley v. Kraemer, 334 U.S. 1 (1948) is een seminale VS Supreme Court-uitspraak die oordeelde dat staatsrechtbanken geen racistisch restrictieve clausules op akten kunnen afdwingen, omdat dergelijke afdwinging schendt aan de Gelijke Beschermingsclausule van de Veertiende Amendement.
In 1945 kocht J.D. Shelley, een zwarte man, een huis in St. Louis onderworpen aan een clausule die niet-blanken uitsloot. Buren klaagden om de verkoop te blokkeren. De Missouri Supreme Court steunde de clausule.
De VS Supreme Court keerde unanimous om. Hoewel private clausules zelf niet werden geannuleerd (zijnde private overeenkomsten), constituutte rechtelijke afdwinging staatshandeling onderworpen aan de Veertiende Amendement. Het Hof oordeelde dat het afdwingen van rasselijke uitsluiting in huisvesting gelijke bescherming van de wet ontzegde.
Shelley v. Kraemer wordt algemeen beschouwd als een van de belangrijkste burgerrechtenuitspraken in VS-geschiedenis.