Vrouwen die oorlogen voerden of initieerden: historische voorbeelden van Wu Zetian tot Thatcher
Oorlogen zijn complexe, multicausale gebeurtenissen; het toeschrijven aan één persoon is een oversimplificatie. Toch hebben verschillende vrouwelijke heersers direct grote conflicten bevelvoerd of geautoriseerd:
- Keizerin Wu Zetian (China, 690–705) – Startte veldtochten die het Tang-rijk uitbreidden naar Korea, Centraal-Azië en het Tibetaanse plateau.
- Koningin Elizabeth I (Engeland, 1558–1603) – Autoriseerde de Anglo-Spaanse Oorlog (1585–1604), inclusief de verdediging tegen de Spaanse Armada en kapersvaart.
- Jeanne d'Arc (Frankrijk, 1429–1431) – Militair leider in de Honderdjarige Oorlog; brak de belegering van Orléans, wat de kroning van Karel VII mogelijk maakte.
- Catharina de Grote (Rusland, 1762–1796) – Voerde Russo-Turkse Oorlogen (1768–74, 1787–92) en deelde Polen, wat Rusland enorm uitbreidde.
- Rani Lakshmibai van Jhansi (India, 1857–58) – Leidde rebellen in de Indiase Opstand van 1857 tegen Brits bewind.
- Golda Meir (Israël, 1969–74) – Premierminister tijdens de Joem Kipoer-oorlog (1973); autoriseerde mobilisatie.
- Margaret Thatcher (VK, 1979–90) – Beval de Falklandsoorlog (1982) na Argentijnse invasie.
In elk geval was oorlog het resultaat van geopolitieke druk, niet van persoonlijke willekeur. Vrouwelijke leiders stonden voor dezelfde strategische imperatieven als mannen.