Gwen (Kevin's moeder) zegt:
"Ik voel alsof ik een gat in me heb, en alles wat ik eet valt er doorheen. Ik ga naar bed hongerig en word wakker hongerig."
Pagina 120 (Scholastic paperback, 1993). Gesproken na Kevin's dood, uittend rouws fysieke leegte – de viscerele honger die geen voedsel kan vullen. Een van de roman's meest rauwe, menselijke momenten.