Elizabethaanse opvattingen over zelfmoord: Zonde, misdaad & stigma
In het Elizabethaanse Engeland (1558–1603) werd zelfmoord (zelfmoord) godsdienstig, wettelijk en sociaal veroordeeld:
Godsdoctrine
- Schending van het vijfde gebod ("Gij zult niet doden").
- Zien als uithouding van Gods autoriteit over leven en dood.
- Geen christelijke begrafenis; begraven in ongeweide grond (vaak op kruispunten met een paal door het hart).
- Ziel wordt verdamd – geen zaligheid mogelijk.
Wettelijke gevolgen (Common Law)
- Inbeslagname van de nalatenschap: De Kroon konfisqueerde alle bezittingen, waardoor erfgenamen ontneerd werden.
- Postume straf: Lichaam werd gesleurd, publiek getoond of gesectioneerd.
- Enquête van de coroner: De jury oordeelde felo de se (misdadige tegen zichzelf) vs. non compos mentis (kwaadwillig – vrijgesteld van straffen).
Sociale stigma
Familie geschamd; nalatelingen geïsoleerd. Weduwen/kinderen verarmd door inbeslagname nalatenschap.
Genuanceerde uitzonderingen
- Kwaadwilligheid (non compos mentis) – Vrijstelling van straffen; begrafenis toegestaan.
- Extreem lijden/schande – Soms met medelijden bekeken (bijv. Romeinse parallellen als Cato).
- Martelaarschap – Godsdienstige zelfopoffering (zelden, contextafhankelijk).
Shakespeare weerspiegelt dit in Hamlet (Ophelia's "christelijke begrafenis"-discussie) en Julius Caesar (Brutus' stoïsche zelfmoord).