Sonnet 116: Shakespeare Betoogt, Niet Bewijst, Liefdes Permanente Aard
Sonnet 116 ("Let me not to the marriage of true minds…") wordt vaak een "bewijs" van liefdes constantheid genoemd. **Het is geen bewijs.** Een sonnet is een *overtuigend betoog in verzen*, geen logische syllogisme.
Shakespeare **betoogt** door poëtische bewijzen:
- Beeldvorming: Liefde als "ever-fixed mark" (ster/navigatie), "not Time's fool" (zeis vs. eeuwigheid).
- Paradoxaal: "Love alters not with his brief hours and weeks, / But bears it out even to the edge of doom."
- Retorische apparaten: Enjambement (stroom), caesura (gewicht), anafoor ("O no… O no"), parallelisme, ironie ("If this be error… I never writ").
- Klangpatronen: Alliteratie ("remover to remove"), assonantie ("true minds"), consonantie.
Het slot **zet de dichters reputatie** op de claim: "If this be error and upon me proved, / I never writ, nor no man ever loved." Dat is een **wed**, geen QED. Het gedicht *voert* de constantheid uit die het beschrijft. Het betoog *is* het artefact.