De regel "Life's but a walking shadow... a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing" is afkomstig uit William Shakespeare's Macbeth, Handeling 5, Toneel 5, gesproken door Macbeth na het horen van Lady Macbeths dood.
In deze laatste monoloog, ontdaan van macht en liefde, articeleert Macbeth een visie van kosmische zinloosheid. De metafoor van de "arme speler / Die pronkt en beangstigt zijn uur op het podium" laat het onderscheid tussen theater en leven instorten – beide zijn kort, performatief en uiteindelijk stil.
Het blijft een van de meest verwoestende uitdrukkingen van nihilistische wanhoop in de literatuur.