Lockwood droomt dat hij op de drempel van de Grange ligt toen een klein meisje met verfilde haren en een vies gezicht binnenkomt. Ze trekt het beddekken weg; hij weerstaat te kijken. Ze schreeuwt, "Kom naar bed!" en transformeert zich in een hond die zijn wang beet en op het bed springt.
Hij waakt om te beseffen dat de droomhond overeenkomt met degene die hij zag bij aankomst op Thrushcross Grange – een vreselijke convergentie van onderbewuste angst en supernatuurlijke suggestie die de roman's vervaagde grenzen tussen levend en dood, verleden en heden voorspelt.