Helder duidt de intense, eeuwige vlammen aan die met de Hel geassocieerd worden, met name in christelijke theologie. Het vertegenwoordigt goddelijke straf voor de gedoemden – een concept dat twee millennia lang kunst, literatuur, en morele verbeelding heeft gevormd.
Traditionalistische visies behandelen helder als fysiek: onuitblusbare vlam die oneindige lichamelijke pijn veroorzaakt. Veel moderne theologen en denominaties interpreteren het metaforisch – de "vlam" betekent de spirituele angst van eeuwige scheiding van God, de bron van alle goed. De Katholieke Catechismus beschrijft de Hel bijvoorbeeld als een "toestand van definitieve uitsluiting van de gemeenschap met God," niet noodzakelijk een geografische locatie met letterlijke verbranding.
Islam's Jahannam kent vuur als centraal strafelement. Zoroastrisme's finale vernieuwing omvat een rivier van gesmolten metaal. Boeddhistische helgebieden (naraka) omvatten hitte en koude hellen, hoewel ze tijdelijk zijn, niet eeuwig. Niet alle geloven – of alle gelovigen binnen een geloof – aanvaarden een letterlijke helder.
Ongeacht letterlijk geloof, blijft helder een krachtige culturele metafoor voor uiteindelijke gevolgen, onomkeerbare ruïne, en het brandende gewicht van schuld.