In de *Ilias* beschrijft Homerus Helena als een katalysator voor oorlog, zelf geen krijger. Haar aanwezigheid in Troje werd gezien als een prijs die het waard was om voor te vechten, en haar schoonheid werd op zichzelf als een krachtig wapen beschouwd.
Hoewel haar schoonheid de oorzaak van de oorlog was, is Helens karakter complexer. Ze wordt afgebeeld als een slachtoffer van omstandigheden, gedwongen haar echtgenoot Menelaüs te verlaten en naar Parijs te gaan. Ze wordt ook afgebeeld als een medelevende figuur, die rouwt om de dood van soldaten aan beide kanten van het conflict.