Helena van Troje till nooit een zwaard, wierp nooit een speer, bevelde nooit een leger. In Homerus' Ilias is haar schoonheid het de facto wapen — de katalysator die "duizend schepen lanceerde" en de Trojaanse Oorlog ontbrandde.
Maar Homerus' Helena is meer dan een passieve prijs. Zij is:
Haar kracht ligt volledig in de verlangen die zij inspireert. Mannen doden en sterven voor haar beeld; zij beveelt noch instemt met de slachting. In een wereld van brons en bloed is Helena's wapen het ene ding dat geen pantser kan stoppen: de projectie van mannenverlangen op een vrouw die ze gemythologiseerd hebben.
Moderne hervertellingen (van De Trojaanse Vrouwen tot Troy tot Madeline Millers Circe) blijven heronderzoeken: Was zij een pion? Een speler? Een symbool? Het antwoord verschuift — maar het "wapen" blijft hetzelfde.