‘Kapitein, we ontvangen een noodsignaal,’ kondigde de AI van het schip aan, een lichaamloze stem die bekend staat als ECHO.
Elara keerde terug naar de realiteit. "Oorsprong?"
"Onbekend. De signaalsterkte is zwak, maar het is absoluut menselijk."
Er ging een huivering van onbehagen door Elara. Mensen waren een zeldzaamheid in deze sector van de Melkweg, vooral buiten de grenzen van de Galactische Federatie. 'Breng een koers uit,' beval ze met een stem van bezorgdheid.
De reis was lang en het signaal flikkerde heen en weer toen ze de bron naderden. Uiteindelijk kwam de *Aether* tevoorschijn uit een wolk van interstellair stof en vond een verlaten ruimteschip, waarvan de romp pokdalig was met kraters. Een enkel flikkerend licht pulseerde vanaf de brug.
Toen ze aan boord van het verlaten schip gingen, vonden ze één overlevende, een jonge vrouw genaamd Anya. Ze lag op de grond, zwak en gewond, de overblijfselen van haar bemanning verspreidden zich om haar heen. Met zachte zorg droegen Elara en haar team haar aan boord van de *Aether*.
Toen Anya sterk genoeg was om te spreken, vertelde ze hen een aangrijpend verhaal. Het was een wetenschappelijke expeditie die een nieuwe route uitstippelde naar het onontdekte Andromedastelsel. Ze waren een vreemd asteroïdeveld tegengekomen, een veld dat pulseerde met een onbekende energie. Hun schip was beschadigd en het grootste deel van de bemanning was omgekomen.
Elara luisterde aandachtig en een groeiend gevoel van onbehagen bekroop haar. Ze had dit soort energiesignatuur eerder gezien, slechts één keer, in een geheim rapport over de 'Leegte' – een mysterieuze anomalie in de galactische periferie. Er werd gezegd dat het een onvoorstelbare kracht had, en men geloofde dat zijn aanwezigheid de oorzaak was van de spiraalarmen van de Melkweg. Maar het gerucht ging ook dat het extreem gevaarlijk zou zijn en de werkelijkheid zelf zou kunnen vervormen.
'We moeten terug naar de Federatie,' zei Elara met grimmige stem. "Dit is niet iets dat we alleen aankunnen."
Maar toen de *Aether* zich omdraaide om te vertrekken, gaf ECHO een huiveringwekkende waarschuwing. 'Kapitein, uit metingen van het verlaten schip blijkt dat de lege energie snel toeneemt. Het beïnvloedt de systemen van het schip.'
Er ging paniek door de bemanning. Het schip begon te trillen en de alarmsignalen loeiden. De nevel buiten kronkelde en kromde, de eens zo levendige kleuren veranderden in een onheilspellend, wervelend zwart.
Elara staarde vol afgrijzen terwijl de lege energie zich verspreidde en de ranken naar hen toe reikten. Ze wist wat het betekende. Ze zaten vast. Ze zouden worden geconsumeerd.
'Anya,' zei ze met trillende stem, 'we moeten ontsnappen. Nu.'
Anya, met haar ogen vol angst, struikelde overeind. Ze wees naar de hoofdmachinekamer. 'We moeten de noodontsnappingscapsules van het schip gebruiken. Het is onze enige kans.'
Met wanhopige hoop renden Elara en de bemanning met bonzend hart naar de pods. Ze slaagden erin te lanceren, net toen het schip voor de laatste keer huiverde, overspoeld door de duisternis van de leegte.
Terwijl ze door de ruimte raasden, verdween de *Aether*, verteerd door de anomalie. Ze waren op drift, alleen in de uitgestrektheid van de kosmos, overlevenden van een kosmische verschrikking die alles op zijn pad dreigde te verteren. En de duisternis van de leegte, ooit een gefluister in de annalen van de galactische geschiedenis, was nu een angstaanjagende realiteit, waarvan de ranken naar de sterren reikten en beloofden de structuur van het universum zelf te herschrijven.