In Rudyard Kiplings The Mark of the Beast doet de verteller niet alsof hij ongeloof toont wanneer Strickland zijn veronderstellingen over het "beest" deelt. Aanvankelijk skeptisch vanwege de absurditeit, accepteert de verteller snel het bewijs en assisteert actief bij Stricklands onderzoek. De skepticisme dient narratieve spanning, geen verfijnd twijfel; de verteller wordt een volledige deelnemer aan het ontdekken van de waarheid.