Hier is een overzicht van hoe Sinclair het beschrijft:
* Het vlees wordt niet zomaar gevallen, maar "getuimeld" , wat duidt op een onzorgvuldige en zelfs gewelddadige beweging. Dit benadrukt de minachting voor het product en de potentiële besmetting ervan.
* Het vlees is bedekt met vuil , beschreven als "vuiligheid" en "vuil." Dit omvat vuil, haar en ander vuil van de fabrieksvloer.
* De arbeiders geven niets om de besmetting , ze pakken het gewoon op en "stoppen het in de worst." Dit onderstreept het gebrek aan hygiëne en de prioriteit die winst boven veiligheid geeft.
Het punt van Sinclair is om de lezer te laten zien hoe het vlees dat zij consumeren besmet kan zijn en hoe dit gebrek aan zorg voor hygiëne rechtstreeks van invloed is op de volksgezondheid. De beschrijving van het vlees dat op de grond valt, is bedoeld als diepgeworteld en verontrustend, en dwingt de lezer de onsmakelijke realiteit van de vleesverpakkingsindustrie onder ogen te zien.
Hier is een citaat uit het boek dat dit illustreert:
En toen pakte de man in de overall zijn stok en stak hem in de stapel, draaide hem keer op keer om, tilde hem vervolgens met een behendige beweging op en gooide de hele massa in de worstvulmachine. En terwijl de man aan het werk was, praatte hij, en in zijn toespraak gaf hij een beeld van de vuiligheid en onzorgvuldigheid die overal aanwezig was. 'Ze gebruiken alles,' zei hij; 'ze gooien niets weg. Ze zouden het haar verkopen als ze konden, en ze zouden de buiken verkopen als ze konden, en ze zouden de longen verkopen als ze konden.
Dit citaat illustreert perfect hoe Sinclair het gevallen vlees gebruikt als symbool van de algehele besmetting en minachting voor sanitaire voorzieningen in de vleesverpakkingsindustrie. Het is een grimmig en verontrustend portret dat effectief zijn doel dient:de waarheid blootleggen.