Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Verschillende onderwerpen voor sonnetten

De vorm van een sonnet is beperkt door conventies, maar de inhoud is zo grenzenloos als de verbeelding. De structuur van een sonnet is rigide: 14 regels, elk met 10 lettergrepen, een rijmschema en een ritme bekend als jambische pentameter. Deze regels lijken beperkend, maar binnen dit kader is alles mogelijk.

William Shakespeare is misschien de bekendste sonnetteschrijver. De 154 sonnetten die hij schreef zijn tot op de dag van vandaag bewaard gebleven en vormen een hoeksteen van de Engelse poëzie. Hoewel sonnetten bijna altijd geïnspireerd zijn door liefde, hier zijn vier onderwerpen die Shakespeare in zijn sonnetten gebruikte, die het genre verdiepen. Je kunt deze onderwerpen in je eigen sonnetten verkennen of ze als springplank gebruiken voor andere onderwerpen.

Astronomie

"Constante sterren, in hen lees ik zo'n kunst dat waarheid en schoonheid samen zullen bloeien" - Shakespeare's 14e sonnet

Shakespeare gebruikt astronomie om goddelijke attributen te verbinden met menselijke attributen. Mensen kunnen de sterren vanaf de aarde observeren, wat een directe link naar de hemelse wereld biedt. In zijn 14e sonnet zegt hij dat hij astronomie niet gebruikt om de toekomst te voorspellen; hij schrijft over het zien van de sterren in de ogen van de jeugd. Dit brengt practicaliteit in een onderwerp vaak verhuld door onzekere betekenis.

Shakespeare kijkt met pragmatisme naar astronomie. Dit is een belangrijk concept om te onthouden bij het schrijven van een sonnet. Sonnetten neigen naar de meest onuitsprekelijke onderwerpen. Het is belangrijk om een stevige fundament in de dagelijkse werkelijkheid te bieden zodat je publiek verbinding kan maken met het onuitsprekelijke.

Theologie

Clichés vermijden bij het schrijven over liefde door emotie met pragmatisme te verbinden.

Als alle sonnetteschrijvers gaat Shakespeare's werk in het genre overwegend over liefde. Hij verbreedt dit onderwerp door het te vullen met noodzakelijke dualiteiten zoals goed en kwaad. In sonnet 144 introduceert Shakespeare theologische entiteiten als de duivel, engelen en de hel. Hij was een product van een diep katholieke omgeving. Theologie was een breed besproken onderwerp in zijn tijd en zijn verschijning in zijn sonnetten onthullen sommige van de meest voor de hand liggende dichotomieën van liefde. Deze omvatten zonde en deugd; verdoemenis en verlossing en het pijnlijke onderwerp van ontrouw versus vastberaden toewijding.

Dood

Een goede sonnetteschrijver zal het bittere met het zoete smelten.

Meeste sonnetteschrijvers hebben met het idee van dood en sterven gespeeld. Omdat liefde het centrale thema is in sonnet-schrijven, wordt de dood gebruikt als een voortekenende apparatuur om aan potentiële tragedies en temporele grenzen te wijzen. Meeste sonnetten hebben een bittersmaak. Sonnetten erkennen de vergankelijke aard van het menselijk leven maar streven er vaak naar het eeuwige te beschrijven. 'Blij om je liefde te hebben, blij om te sterven,' schrijft Shakespeare in sonnet 92. Hij suggereert dat mensen beperkt zijn door sterfelijkheid, en liefde overstijgt zelfs de dood.

Anatomie

Menselijke fysiologie is een belangrijk thema in veel sonnetten. Het terugkerende thema is een verbinding tussen de onvatbare gevoelens van poëzie met fysieke werkelijkheid. Shakespeare verbindt de emotionele wereld vaak met de anatomische. Naast het duidelijke gebruik van het hart als symbool voor liefde, gebruikt Shakespeare de voeten voor mobiliteit in het leven, de handen voor creatieve vaardigheden, het skeletsysteem voor stabiliteit en de lendenen voor onbezadigde passie. Shakespeare en andere sonnetteschrijvers zoals John Donne gebruiken vaak de zintuigen om onze directe link met de fenomenologische wereld te vermittelen.

Poëzie

Related Categories