De psychedelische beweging van de jaren 60 en 70 trok zwaar op de ideeën en het werk van de vroege 20e-eeuwse Dada- en Surrealistische kunstenaars. Deze avant-garde pioniers' insistence op de suprematie van subjectieve, onbewuste realiteit, afwijzing van lineair, rationeel denken en hun subversieve, anti-institutionele humor zouden later kenmerken worden van psychedelia. Dada- en Surrealistische kunstenaars adviseerden een aantal voorschrijvende schrijftechnieken. Voornaamste onder hen zijn het Dada-gedicht, automatisch schrijven, exquisite corpse en de cut-up.
In zijn 1924 "Dada Manifesto on Feeble Love and Bitter Love," bewegingleider, anti-dichter en allround grapjas Tristan Tzara geeft het volgende "recept" voor een Dada-gedicht:
"Neem een krant. Neem een schaar. Kies uit deze krant een artikel van de lengte die je wilt voor je gedicht. Knip het artikel uit. Knip vervolgens zorgvuldig elk van de woorden uit die dit artikel vormen en stop ze allemaal in een zak. Schud zachtjes. Neem vervolgens elk knipsel één na de ander uit. Kopieer gewetensvol in de volgorde waarin ze de zak verlieten."
Tzara verzekert de lezer dat "het gedicht op jou zal lijken."
Zo'n benadering, die zuur kans benut binnen een door de auteur geselecteerd veld (het krantenartikel), ondermijnt elk gevoel van rationele betekenis terwijl het verrassende, humoristische en soms onthullende beelden en juxtapositie creëert.
De meest directe en quintessentiële Surrealistische schrijftechniek, automatisch schrijven, heeft als doel lineair, rationeel denken te omzeilen en direct aan te sluiten bij het onbewuste van de auteur. De auteur bereikt dit door voor een vel papier te zitten in een "ontvankelijke" geestestoestand en zo snel en gedachtenloos mogelijk te schrijven zonder te stoppen. Het effect is vergelijkbaar met Freudiaanse vrije associatie die in psychoanalyse wordt gebruikt. Auteurs André Breton en Philippe Soupault produceerden de 1920 roman "The Magnetic Fields" volledig door automatisch schrijven.
"The exquisite corpse will drink the young wine" luidt de eerste zin geproduceerd door dit collaboratieve Surrealistisch schrijfspel. Er zijn veel variaties van exquisite corpse. In de simpelste versie schrijft een auteur het complete onderwerp van een zin, en een andere auteur het complete gezegde zonder te weten wat de eerste auteur heeft geschreven. De resulterende zin is vaak verrassend en absurd. In een langere exquisite corpse schrijft een speler een alinea, dan leest de volgende speler alleen de laatste regel en gaat door met de volgende alinea, en zo verder. Exquisite corpse werkt ook om psychedelische tekeningen, schilderijen en collages te produceren.
Geïnspireerd door Tristan Tzara's dada-poëzie, experimenteerden de Amerikaanse schrijvers Brion Gysin en William S. Burroughs voor het eerst met cut-ups in de jaren 50. Een cut-up houdt in dat je een complete, lineaire, narrative tekst neemt en de pagina's in stukken van variërende lengte knipt, en ze vervolgens herschikt om een nieuwe tekst te vormen. De cut-up kan vervolgens bewerkt en herschreven worden om de basis van een nieuw narratief te vormen, of "rauw" en onbewerkt gelaten. Burroughs maakte uitgebreid gebruik van cut-ups in zijn invloedrijke 1959 roman "Naked Lunch".