De meter van een gedicht bepaalt de ritme. Meter = patroon en aantal benadrukte/onbenadrukte lettergrepen per regel. Elke keer dat het patroon in een regel compleet is, heet dat een voet. Het strespatroon en de lengte van een voet geven de puls – en die puls horen we als ritme. Gedichten worden gecategoriseerd op het type meter dat ze gebruiken.
Aantal voeten per regel bepaalt de metersoort:
Rijmschema wordt bepaald door de laatste lettergrepen. Rijmende eindlettergrepen krijgen dezelfde kleine letter. Voorbeeld: couplet (2 regels) = aa of bb. Kwatrijn = 4 regels. Ballades, Petrarca-/Shakespeare-sonnetten hebben vaste strofelengtes en rijmschema's.
Twee veelvoorkomende voeten: spondee (2 benadrukte lettergrepen) en pyrrhic (2 onbenadrukte). In klassieke meter blijft het aantal benadrukte lettergrepen per regel constant, maar de plaatsing varieert. Voetlengte is minder bruikbaar; tel de "slagen" per hele regel.
Aantal onbenadrukte lettergrepen per regel varieert, maar aantal benadrukte blijft constant per strofe. Net als klassieke meter: moeilijk in voeten te vatten. Kijk naar elke regel als geheel, tel benadrukte/onbenadrukte lettergrepen.