Gepubliceerd in 1667, is Paradise Lost een hoeksteen van de Engelse literatuur – een episch gedicht van diep intellectuele diepgang en poetische meesterheid.
Goed vs. kwaad, gehoorzaamheid vs. vrije wil, de Val. Adam en Eva verlichamen de mensheid; de Slang vertegenwoordigt verzoeking. Levendige beeldvorming weergeeft de schoonheid van het Paradijs en de tragedie van de Val.
Milton weeft de Schrift (Schepping, Val, Verlossing) met klassieke mythologie, wat zijn enorme eruditie toont.
Blanke vers (ongerijmde jambische pentameter) leent grandezza. Rijk vocabulaire en Latijnse syntaxis creëren majestueuze, complexe, toch toegankelijke verzen.
Satan is een tragische, charismatische anti-held – trots, opstandig, toch menselijk sympathiek in zijn wanhoop.
Onderzoekt universele vragen over bestaan, moraal, keuze. Beïnvloedt literatuur, filosofie, theologie tot op de dag van vandaag.
Paradise Lost staat als een getuigenis van de kracht van poëzie om de menselijke ziel te ondervragen.