Dichters gebruiken veel apparaten om verschillende klanken in een gedicht te laten resoneren. Deze apparaten kunnen omvatten: ritme, meter, alliteratie, of zelfs onomatopee. Elk individueel gedicht kan zijn eigen distincte klank hebben, of specifiek ritme. Veel traditionele stijlen van poëzie negeren zelfs rijmen om klank te laten resoneren in de eigen schrijfstijl van de dichter, zelfs al is het vaak het meest geassocieerde apparaat voor de klank van een gedicht.
Ritme is vaak het meest geassocieerde en vitale element van klank in een gedicht. Ritme is gerangschikt in meter. Klassieke, vroege Europese, Oostelijke en moderne dichters gebruikten allemaal verschillende vormen van meter om de klank van hun schrijven te bepalen. Er zijn vijf basisritmes in Engelse poëzie met wisselende beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen. Deze meters heten jamben, trocheeën, anapesten, spondeeën en dactylen; met elke eenheid van ritme een "voet" van poëzie zijnde.
Rijm als apparaat in poëzie wordt vaak gevonden in ballades, sonnetten en couplets; rekening houdend met het feit dat meeste traditionele poëzie rijm vermijdt en een losser cadens heeft. Rijmen wordt al sinds de 14e eeuw uitgebreid door Europeanen gebruikt; terwijl in Griekse en Latijnse poëzie het zeldzaam was om rijm als apparaat voor klank te vinden. Een rijm in een gedicht wordt gebruikt om de zintuigen van de lezer aan te spreken. Per definitie is een rijm in een gedicht twee woorden met vergelijkbaar klinkende eindlettergrepen geplaatst om elkaars echo te zijn.
"Sally sells seashells by the seashore. The shells Sally sells are surely from the sea," is een voorbeeld van alliteratie. Alliteratie paar identieke of vergelijkbaar klinkende konsonanten in een gedicht. De klank in alliteratie hoeft niet altijd door dezelfde letter gepresenteerd te worden; de klank moet echter vergelijkbaar zijn. Alliteratie te zwaar in een gedicht gebruiken kan het een komisch effect geven. Een dichter die niet grappig wil zijn, moet een balans vinden in zijn gebruik van alliteratie om de klank uit te evenen.
Onomatopee wordt vaak gebruikt in verslibre-poëzie. Variërende patronen gebruiken, nadruk en illustratie leggen op woorden die klinken alsof ze betekenen wat ze zeggen, kan klank aan een gedicht brengen. Onomatopee is het gebruik van een woord als suggestie of nabootsing van zichzelf, zoals boem, fluister, hatsjie, en fizz. Dit werkt goed in poëzie omdat het gemaakt is voor niet alleen het oog, maar ook het oor. Poëzie steunt vaak op klankeffecten. Het gebruik van onomatopee in poëzie als klankapparaat is gereflecteerd door zowel klassieke als traditionele gedichten.