In het verleden was een bard een gedisciplineerde professionele dichter. De vroegst bekende barden waren inheems in het middeleeuwse Ierland en Wales. Vandaag de dag kan de term verwijzen naar elke dichter, levend of overleden.
Barden ondergingen een rigoureuze traditionele scholing. Ze waren verschillend van rondtrekkende menestrels die als minder opgeleid en minder professioneel werden beschouwd.
Barden werden in dienst genomen door vorsten om lobrede of rouwdichten te voeren. De vroege Keltische barden dienden ook religieuze functies, functionerend als priesters en rechters.
De betekenis van bard is door de geschiedenis heen veranderd, maar het blijft gebruikt om een dichter aan te duiden met respectabele en soms mysterieuze poëtische kracht.
In Ierland werd een bard eigenlijk als minderwaardig beschouwd ten opzichte van de ollave, een meesterdichter die naast de koning zat. Wales barden waren minder streng in hun scholing en hadden lagere zetels aan het hof. Het concept van de bard kreeg in Engeland tijdens de Romantische periode weer populariteit, en het woord werd gebruikt om elke dichter van grote vaardigheid aan te duiden.
Terwijl de titel van dichter door de moderne geschiedenis heen minder geëerd is geworden, behoudt de titel van bard die aan een meesterdichter wordt gegeven, zoals Shakespeare (de "Bard of Avon"), zijn gezag en waardigheid.