Je hebt al die jaren geprobeerd het te vermijden. Je bleef weg van die katten die de koffiehuizen heimzoeken — degene die in het zwart gekleed zijn en American Spirits roken. Of misschien ben je eigenlijk wel in deze dingen. Het is volkomen legaal. Waarschijnlijker is het de ene verplichte literatuurvak die je gewoon niet kon vermijden. De tijd is gekomen om een gedicht te lezen, uit te vogelen waar de dichter over praat en je af te vragen waarom hij niet gewoon een telegram kon sturen. Er is hulp: Je kunt leren hoe je een gedicht met flair interpreteert. Of poëzie echt helpt om "vrouwen te bekoren," de jury is er nog niet uit.
Voordat je een gedicht interpreteert, is er een klein detail waar je zeker van moet zijn: dat wat je leest, in feite een gedicht is. Concentreer je op deze vijf dingen om te bepalen of wat je hebt een gedicht is: de regel, de klank, de dichtheid, de associaties en de ironie. Niet elk gedicht zal al deze kenmerken vertonen, maar ze zijn een goed startpunt.
De regel is de meest basiseenheid van een gedicht. De lengte van elke regel van een gedicht is deel van zijn compositie. Vergelijk dit met normale proza, waarin het niet echt uitmaakt waar op de pagina de zin eindigt, zolang hij maar eindigt. De lengte van de regels in een gedicht zal de betekenis van de woorden binnen die regels beïnvloeden, evenals de klank en ritme als het gedicht gelezen wordt.
Regelafbrekingen kunnen essentieel worden gebruikt als een andere vorm van leestekens. Vaak eindigt een zin of clause in een gedicht aan het einde van een regel, en dit heet een "eind-stop." Maar dichters laten ook vaak een zin of clause overstromen in de volgende regel — een proces genaamd enjambement — en dit heeft interessante effecten op hoe een zin gelezen wordt en hoe mensen erop reageren. De keuze van woorden die voor en na een regelafbreking komen, kan ook gebruikt worden om de betekenis van een gedicht te veranderen. Hier is een voorbeeld van enjambement:
Wanneer ik aan een mooi
Meisje denk, word ik oud.
De meest voor de hand liggende manier waarop gedichten uniek gebruik maken van klank is door riem. Volledige riem — of het rijmen van het laatste woord van elke regel — is de afgelopen eeuw minder frequent geworden, omdat moderne dichters de techniek te simpel en voorspelbaar vinden. Echter, losere typen halve riem — het matchen van een aantal klanken tussen woorden op verschillende plaatsen doorheen een gedicht — zijn nog steeds een fundamenteel onderdeel van de meeste moderne poëzie. Wees je bewust van wanneer een moderne dichter riem gebruikt, en vraag je af: Wat is zijn doel erbij? Bijvoorbeeld, commentarieert hij op traditie? Associeert hij twee beelden nauwer?
Ritme (de vloei en beat van een gedicht) is een ander belangrijk aspect van de klank van een gedicht, en een gemeten gedicht heeft een zorgvuldig voorgeschreven ritmische structuur.
Dichtheid verwijst naar de rijkdom in textuur van een gedicht; dat is, het niveau van mentale inspanning dat vereist is om de meerdere lagen van betekenis en emotie te ontginnen. Mensen lezen poëzie langzamer en zorgvuldiger dan andere proza vanwege deze onderliggende betekenissen die ontstaan uit wat de woorden impliceeren (hun connotaties), naast wat ze letterlijk betekenen (hun denotaties). Dichtheid is wat een gedicht vaak zo'n pijn om te lezen kan maken.
Veel van de dichtheid van poëzie komt door de focus op vergelijking, metafoor en symbolische taal. Terwijl een vergelijking twee ongelijke dingen direct vergelijkt, met de woorden "als" of "zoals" ("Je bent zo gelukkig als een hond in de hitte"), impliceert een metafoor dat een ding eigenlijk een ander ding is ("Je bent een hond in de hitte"). Een symbool is een concreet ding dat voor een ander ding staat, meestal een idee of kwaliteit. Je hebt waarschijnlijk over deze drie dingen geleerd op de middelschool.
Door concrete beelden op onverwachte manieren te associëren, kan poëzie dichterbij abstracte concepten als Leven, Liefde en Dood komen, emoties aanspreken in plaats van intellect. Poëzie kan dus meer doen dan alleen betekenis geven, met het beperkte aantal woorden in de taal. In plaats daarvan gebruikt het taal om een plaatje te schilderen. Bijvoorbeeld, in Emily Dickinson's "The Chariot (Because I Could Not Stop for Death)," wordt het beeld van de dood die voor de verteller komt, vermitteld door het beeld van een bedachte koetsier, in plaats van een letterlijke beschrijving van haar dood, en is het gedicht als resultaat meer ontroerend en effectief.
Vaak introduceert een gedicht afstand tussen wat er gebeurt of gezegd wordt en wat mensen verwachten te gebeuren of te perceperen, waardoor ze de spanning tussen de twee conflicterende ideeën voelen. Deze ongemakkelijke (en soms amusante) afstand, of dissociatie, heet ironie. Het is makkelijker te illustreren dan uit te leggen. Emily Dickinson gebruikt ironie in veel van haar poëzie, zoals wanneer ze in "There's a certain slant of light" naar licht verwijst als een ding met gewicht, dus speelt op het feit dat licht letterlijk geen gewicht heeft, en ook dat het woord "licht" letterlijk de afwezigheid van gewicht betekent.
Ondanks — en deels vanwege — deze contradicties, weten mensen wat ze bedoelt. Ironie betekent niet simpelweg "dingen die stinken." Bijvoorbeeld, als het op je bruidsdag zou regenen, dat zou stinken, maar het zou niet ironisch zijn. Een beter voorbeeld van ironie zou zijn om een lied te schrijven met ironie als onderwerp, en dan een reeks gebeurtenissen op te sommen die helemaal niet ironisch zijn. Vind je niet?