Poëzie is subjectief, maar er zijn duidelijke manieren om te onderscheiden tussen goede en slechte poëzie. Wat een gedicht versterkt en wat het doet zakken, kan het verschil maken tussen een geweldig gedicht en eentje dat saai, cliché of amateuristisch klinkt.
Vermijd duidelijke referenties in je gedichten. Mensen lezen poëzie om hun verbeelding te prikkelen, niet om dingen uitgesproken te krijgen. In plaats van te zeggen: "De regen viel naar beneden" – (welke andere kant kan het op?), zeg gewoon: "De regen viel".
Ga buiten de doos. Wees bereid de grenzen van je comfortzone te verleggen. Wanneer je dit doet, open je je verbeelding voor nieuwe gedachten, scènes, standpunten en beelden. Dit haalt je poëzie uit het rijk van het "gewone".
Vermijd "knuffel" (denk: rozen zijn rood, violetten zijn blauw) of cliché woorden en zinnen (denk: ze was zo koud als ijs). Betrouwbare, overgebruikte termen vervagen een gedicht.
Gebruik een aangename ritme. Poëzie lezen gaat evenveel over hoe het vloeit en zingt op de tong als over een verhaal of beeld. Lees je gedicht hardop om te horen hoe het klinkt. Is het klonterig, hakkelig of glad?
Gebruik geen onduidelijkheden in taal of beeld om de lezer te imponeren. Je agenda zal in het gedicht naar voren komen en het tegenovergestelde effect hebben.
Gebruik detail en vermijd generalisaties. Zeg bijvoorbeeld "de karmijne alpaca-kaartjan" in plaats van "de rode trui".