Persona
Paul Laurence Dunbar
Ik draag een masker. Duizend maskers
Draag ik op deze eindeloze baan.
Toch onthult er niet een enkel van deze
De persoon die ik ben.
Ik glimlach, ik lach, ik roep vor vreugde,
Maar onder al die laagjes ben ik een jongen,
Een jongen wiens dromen en hopen verstopt zitten
In deze mantel die ik om heb gedaan.
Ik draag een masker van kracht en macht,
Maar binnenin ben ik gevuld met angst.
Ik draag een masker van liefde en genade,
Maar binnenin ligt mijn donkerste ruimte.
Een masker van vriendelijkheid toon ik,
Maar binnenin heerst woede.
Een masker van zelfvertrouwen draag ik,
Maar diep in mij vult twijfel de lucht.
Ik draag een masker elke dag,
Maar wanneer onthul ik de echte ik?
Die ik achter het masker weg zit,
Die ik zo ontzettend vraag?
Ik vrees de dag dat ik het afdoe,
Om de wereld mijn naakte ziel te tonen.
Want ik ben bang voor hun wrede spot,
Bang om op de proef gesteld te worden.
Dus draag ik verder mijn masker,
En schuil achter deze papierdunne klus.
Maar één dag droom ik dat ik opsta,
Boven mijn vrees, en mijn ogen ontmoet.
En toen zal de wereld de echte ik zien,
De persoon die ik wil zijn.
Nooit meer zal ik mijn gezicht verbergen,
Maar sta rechtop en neem mijn plaats.
Tot die tijd draag ik mijn masker en speel,
De rol die mij elke dag gegeven wordt.<
Maar ergens, diep in mijn ziel,
Blijft de waarheid over mij heel.