Drie klassieke korte elegieën (gedichten van rouw/reflectie op de dood):
Als ik dood ben, mijn liefste,
Zing geen triste liederen voor mij;
Plant geen rozen aan mijn hoofd,
Geen schaduwrijke cipresboom.
Laat het groene gras boven mij
Met regen en dauw nat zijn;
En als je wilt, herinner,
En als je wilt, vergeet.
Ik zal de schaduwen niet zien,
Ik zal de regen niet voelen;
Ik zal de nachtegaal niet horen
Zingen alsof in pijn.
En dromend door de schemering
Die noch rijst noch zakt,
Toevallig mag ik herinneren,
En toevallig mag ik vergeten.
De klok luidt de doodsklok van scheidende dag,
De laaiende kudde windt langzaam over het weiland,
De ploeger keert thuishoofdse moe zijn weg,
En laat de wereld aan duisternis en aan mij.
Nu vervaagt het schimerende landschap in het gezicht,
En alle lucht houdt een feestelijke stilte,
Behalve waar de kever zijn zoemende vlucht maakt,
En slaperige geluiddjes wiegen de verlate kuddes.
Rouw niet langer voor mij als ik dood ben
Dan je het knorrige zwaaiende klokje hoort
De wereld waarschuwen dat ik gevloeid ben
Uit deze vuile wereld, met de vuilste wormen te dwalen:
Nee, als je deze regel leest, herinner niet
De hand die het schreef; want ik hou zo van je
Dat ik in je zoete gedachten vergeet wil zijn
Als aan mij denken je dan smart zou doen.
O, als, ik zeg, je kijkt op deze verzen,
Als ik misschien met klei vermengd ben,
Doe niet zoveel als mijn arme naam herhalen;
Maar laat je liefde zelfs met mijn leven vervallen;
Opdat de wijze wereld niet in je geween kijkt,
En je spot met mij nadat ik weg ben.
Elk beweegt van persoonlijke dood naar universele reflectie – kenmerk van de elegie.