Plaths vroege werk favoriseert traditionele schema's (ABAB, ABBA). Naarmate ze volwassen werd, omarmde ze innovatieve vormen – vrije verzen, halve rijm, en dichte interne rijm – om musicaliteit, nadruk en psychologische spanning te dienen in plaats van puur esthetiek. Deze handige, evoluerende beheersing van klank draagt significant bij tot haar statuur als 20e-eeuwse poëtische reus.