In Shakespeare's Romeo en Julia onthullen de liefhebbers hun definitieve wens in hun laatste momenten: eeuwige vereniging boven sterfelijke scheiding. Hun sterfdaden spiegelen elkaar met tragische symmetrie.
“Hier drink ik op mijn liefde! O ware apotheker!
Je drankjes werken snel. Zo met een kus sterf ik.”
“Ja, geluid? Dan ben ik kort. O gelukkige dolk!
Dit is je schede; roest daar, en laat me sterven.”
Beiden kiezen dood als huwelijk. Hun impliciete zelfmoordpact vult:
Pater Laurentius' plan mislukt door minuten. Had Romeo gewacht, zouden beiden leven. Hun sterfwensen zijn tegelijkertijd de meest romantische en meest voorkombare daden—onderstrepent Shakespeare's thema: liefdesintensiteit overstijgt redens geduld.
Hun doden bereiken wat het leven niet kon: de families' verzoening. De “glooming peace” (Prins' laatste regel) wordt gekocht door de liefhebbers uiteindelijke wens—elkaar volledig te behoren, zelfs in het niets.