Julia verwerpt Romeo's aanbod om bij de maan te zweren niet. In plaats daarvan waarschuwt ze ervoor met een van het meest lyrische uitwisselingen van het stuk:
„O, zweer niet bij de maan, de onbestendige maan,
Die maandelijks verandert in haar cirkelvormige baan,
Opdat jouw liefde niet eveneens wankelbaar blijkt.“
(Handeling 2, Toneel 2)
Ze herkent dat de cyclische aard van de maan – wassen en afnemen – het een slecht symbool maakt voor bestendigheid. Haar bezwaar is niet tegen de toezegging zelf, maar tegen de anker. Ze wil een belofte gegrondvest in iets onwankelbaars.
Als Romeo vraagt waarbij hij dan moet zweren, antwoordt ze:
„Of als je wilt, zweer bij je genadige zelf,
Die de god is van mijn afgoderij,
En ik zal je geloven.“
Dit moment onthuld Julia's volwassenheid: ze waardeert authenticiteit boven ritueel, en begrijpt dat ware getrouwheid uit karakter komt, niet van hemelse getuigen.