Het gedicht "Marble Nor Gilded" presenteert een ontroerende personificatie van Tijd als een wrede, vernietigende kracht die niets spaart – noch opulente marmeren vloeren, vergulde muren, noch menselijke vitaliteit. De spreker opent met een visie van luxe, om het onmiddellijk te ondermijnen: zelfs de mooiste omgeving is vergankelijk.
Het gedicht beschrijft Tijds aanval op de menselijke conditie: het laat ons ouderen, verzwakt ons, en eist uiteindelijk ons leven. Het steelt geliefden en bezittingen alike, laat niets ongeraakt. Deze levendige beelden creëren een tastbare urgentie en vrees, de lezers dwingend sterfelijkheid te confronteren.
Het gedicht culmineert in een desperaat smeekbede aan God om genade, smeekend om verlossing van Tijds onstuimige kracht. Deze laatste smeekbede benadrukt het centrale thema: in het gezicht van zo'n almachtige vernietiger, is menselijke handelen verwaarloosbaar, en biedt alleen goddelijke interventie hoop. De personificatie is opmerkelijk effectief, een abstract concept omzetterend in een tastbare antagonist die zowel vrees als mededogen oproept.