De openingsregel van het gedicht alleen al toont een dichte wisselwerking van klank en zin:
Het gedicht aanvaardt de Shakespeareaanse (Engelse) sonnet structuur: veertien regels van jambische pentameter georganiseerd in drie kwartijnen en een afsluitend couplet, rijmend ABAB CDCD EFEF GG. Deze vorm—traditioneel gebruikt voor argumentatie, openbaring, of emotionele wending—biedt een gedisciplineerde container voor de rauwe onderwerpmaterie van het gedicht. De volta (wending) die typisch op regel 9 of 13 arriveert, maakt een perspectiefverschuiving mogelijk, terwijl het laatste couplet vaak een epigrammatische resolutie of ironische wending levert.
De huwelijk van felle klankpatronen met de architecturale rigiditeit van de sonnet creëert een spanning tussen chaos en controle die de thematische zorgen van het gedicht weerspiegelt.