Ogden Nash's 'The Hunter' satiriseert jachtcultuur door absurditeit. De jager streunt een 'donker oerwoud' af zoekend naar:
Het gedicht keert de roofprooi-dynamiek om: de jager jaagt op onschuldige, geanthropomorfiseerde wezens in plaats van gevaarlijk wild. Nash spot met de jager's pretenties – 'trofeeën' zoekend die lächerlijk zijn in plaats van vormidabel. De humor ontstaat door jacht's macho retoriek te juxtaponeren met komisch getande prooi. Uiteindelijk is het een lichtzinnige kritiek op menselijke dominantie over natuur, suggererend dat de 'jacht' vaak een optreden is van macht over de machtelozen.