Sonnet 18 vergelijkt de geliefde met een zomerse dag, met als conclusie dat de geliefde's schoonheid duurzamer is.
Kwartijn 1: De spreker vraagt zich af of hij de geliefde moet vergelijken met een zomerse dag, en noemt dan de deugden van de zomer: lieflijk, gematigd, vol leven.
Kwartijn 2: De schoonheid van de zomer is vluchtig — ruwe winden schudden knoppen, de zon kan te heet of gedempt zijn, en "elk schoon van schoon neemt af op een gegeven moment."
Kwartijn 3: De geliefde's schoonheid "zal niet vervagen" noch zijn "ewige zomer" verliezen, omdat het bewaard blijft in het gedicht zijn "ewige regels."
Slotpaar: "Zolang mensen kunnen ademen of ogen kunnen zien, / Zolang leeft dit, en dit geeft leven aan jou." De vers zelf onsterfelijkt de geliefde.
Het gedicht stelt dat poetische kunst tijd overstijgt, wat de geliefde's schoonheid eeuwig maakt.