Rosalía de Castro's gedicht 'Malaya' (vaak vertaald als 'De Verlorene' of 'De Dwaze Vrouw') verkent diepe thema's van verlies, herinnering en onbereikbare verlangens.
De spreker ziet een onbereikbare ster binnen een droom, symboliserend hopen en verlangens die voorgoed buiten bereik blijven. Door levendige natuurbeelden vermittelt het gedicht een melancholische meditatie over levens vergankelijkheid en de pijn van onherroepelijke momenten. De Castro, een grondlegger van de Galiciese literatuur, gebruikt het gedicht om zowel persoonlijke rouw als een collectieve culturele verlangens uit te drukken.