Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

"Flannan Isle" van Wilfrid Wilson Gibson: Het lichtmysterie in verzen

Gedichttekst

In de Hebriden, waar zeewinden waaien,
En stormachtige wolken vaak de dag verhullen,
Liggt een eenzaam eiland, bekend
Als Flannan Isle, of Eiland van Grijs.

Zeven dappere zielen woonden op die rots,
En wachten het licht van de vuurtoren hoog,
Een leidster voor wie durfde
Te varen langs de wrugghe lucht.

Maar eens gebeurde een wonderbaarlijk verhaal,
Een verhaal dat de geest met ontzag vult,
Want op dat eiland zo vreemd wild,
Waren drie dappere mannen die niemand kon vinden.

De vuurtoren brandde, de schijn onverminderd,
Geen roepen hoorbaar over de schuim,
Maar toen hun metgellers vasteland scandeerden,
Keerden hun harten koud. Die mannen waren verdwenen.

Zochten ze, riepen ze over de golven,
Geen antwoordende stem brak de stilte,
Ze klommen de trap van de vuurtoren vergebens,
En vonden geen enkele spore of teken.

De bedden lagen netjes, het ongeroerde eten,
Het dagboek, ongeroerd, lag aan hun zijde,
En toch hadden die mannen met bleke gezichten,
Gevaard over die onrustige getij.

Zouden spooks uit het oude land
Zielen langs de zee zoeken?
Ze zochten naar land of naar de lucht,
Geen spore, ze waren simpelweg opgehouden te zijn.

En zo van eeuw tot hedendaags verhaal,
Weeft het mysterie zijn bespoken spreuk,
Flannan Isle staat stille wacht,
Zijn geheimen diep in de branding.

Achtergrond

Thema's

Poëzie

Related Categories