Als de meeste mensen door een oud fotoalbum bladeren, herinneren ze de emoties die bij de foto's horen. Een snapshot gedicht probeert dezelfde emotionele reacties te wekken als de foto's. Met woorden en metrum probeert de auteur eerst een levendig en beschrijvend beeld in de gedachte van de lezer te schetsen, en vangt vervolgens de geassocieerde emoties op en drukt ze uit op een manier die de lezer ze ook laat voelen.
Stap 1: Bedenk een afbeelding of herinnering die een of andere emotie in je oproept. Dit kan de vreugde van je eerste fietstocht zijn of de verdriet van de laatste foto van een overleden geliefde. De afbeelding moet heel levendig in je geheugen zijn. Als je moeite hebt, blader door een oud fotoalbum.
Stap 2: Kies twee specifieke zintuigelijke gevoelens uit deze herinnering. Bijvoorbeeld, als de herinnering gaat over je eerste fietstocht, kun je kiezen voor de ruwte van de handgrepen en het kloppen van je hart uit angst om te vallen.
Stap 3: Schrijf een strofe voor elke sensatie. Hoewel vier regels per strofe geen vereiste is – snapshot gedichten hebben geen formele structuur – kan minder het beeld niet helder genoeg maken. Gebruik illustratieve taal en laat de metrum vloeien van de ene regel naar de andere. Hardop gelezen moet het gedicht soepel klinken zonder moeilijke ritmebreuken. Bijvoorbeeld, over het kloppen van je hart:
Kloppend voel ik in mijn keel
Racend hart en racende adem
Gelijkende ratel van ketting en spaak
Bloed pompt luid door mijn oren.
Stap 4: Gebruik een derde strofe om de emotie van de ervaring aan de lezer over te brengen. Bijvoorbeeld, in je gedicht over je eerste fietstocht, zou je laatste strofe kunnen luiden:
Angst maakt plaats voor vrijheid
De wereld is wijd open
Mijn wielen hebben vleugels
De banden zingen mijn vreugde.