De stemming van Joyce Kilmer's "Mummer" is mysterieus, vol wonder en licht ongemakkelijk. Een gekostuumd, gemaskerd figuur verschijnt bij de spreker aan de deur, wat intrige en nieuwsgierigheid wekt. De spreker wordt aangetrokken tot de mummer maar vreest ook, wat een spanning van anticipatie en angst creëert. Het gedicht eindigt met de mummer die in de nacht verdwijnt, achterlatend een aanhoudend gevoel van verwardheid en betovering.