Het gedicht (uit The Princess) presenteert tranen niet als zwakte maar als een diepe, woordeloze loslating voor "de dagen die niet meer zijn." Ze ontspringen een "goddelike wanhoop" – een bittere verlangen naar onherstelbare verleden schoonheid. Tennyson herframeert huilen als een edel, vermenschelijkende reactie op vergankelijkheid.
De oxymoron vangt het paradoks: wanhoop is meestal destructief; hier is het "goddelijk" omdat het getuigt van liefde, van het hebben gekend schoonheid die het waard is te betrouwen. De tranen eren wat verloren is door te bewijzen dat het ertoe deed.
Tranen, ijdele tranen, ik weet niet wat ze betekenen,
Tranen uit de diepte van een goddelike wanhoop
Rijzen in het hart, en verzamelen in de ogen,
Kijkend op de gelukkige herstvelden,
En denkend aan de dagen die niet meer zijn.
De herstvelden triggeren de rouw – niet omdat ze droevig zijn, maar omdat ze schoon en voorbijgaand zijn.