Poëzie is taal geconcentreerd tot zijn meest krachtige vorm – waar klank, beeld, ritme, en betekenis smelten tot een ervaring die analyse omzeilt en het zenuwstelsel direct raakt.
Het is niet gedefinieerd door rijm, maat, regels, of onderwerp. Het is gedefinieerd door intensiteit van aandacht – voor een moment, een gevoel, een ding, een stilte – en de vakmanschap die die aandacht besmettelijk maakt.
Een gedicht is een machine gemaakt van woorden (Williams) die de lezer's interieur herschikt. Het kan een sonnet zijn, een boodschappenlijstje, een gil, een fluistering, een wiskundige bewijs in vers. Als het het vertrouwde vreemd en het vreemde vertrouwd maakt – als het de lucht in de kamer verandert – is het poëzie.
Poëzie is de kunst van het noodzakelijke woord.