Een uitwisgedicht (ook wel uitwispoëzie of blackout poetry genoemd) is een vorm van found poetry waarbij de dichter een bestaande tekst aanneemt – een krantenartikel, een romanpagina, een overheidsdocument, een bon – en selectief woorden verwijdert, achterlatend een nieuw gedicht samengesteld uit de resten.
De oorspronkelijke tekst "bevatte" het gedicht niet in lineair zin. De dichter ontdekt het door te luisteren naar wat de taal wil worden bevrijd van zijn oorspronkelijke intentie. Een belastingformulier wordt een meditatie over verlies. Een medisch rapport transformeert in een liefdesgedicht. De spanning tussen bron en resultaat creëert frisson.
Uitwissen heeft een lange geschiedenis van verzet. Dichters wisten gezichtsbesluiten, koloniale teksten en corporate taal weg om stem te herwinnen. Het daadwerkelijk zwartmaken van machttaal is zelf een statement.
Geen "poëtisch talent" vereist – alleen aandacht en curatie. Het democratiseert creatie.
Pak een pagina. Een marker. Zoek woorden die fluisteren. Wis de ruis. Zie wat overblijft.