Een antropomorfisme gedicht geeft een niet-menselijke entiteit menselijke stem, gedachten en gevoelens. Hieronder een stapsgewijze gids gevolgd door een compleet voorbeeld.
Ik ben een eik, diep geworteld, kroon hoog, Ik zwaai in wind en hoor de roodborst roepen. Mijn ringen bergen eeuwen – droogte, brand, regen, Elke laag een verhaal, vreugde en pijn. Ik heb generaties zien komen en gaan, Kinderen knippen initialen, liefdes fluisteren laag. Ik bied schaduw, eikels, een stevige klim, Een stille getuige van de dans van de tijd. Nu dreigen bijlen, beton kroopt dichterbij, Toch sta ik nog, volhardend hier. Als je luistert, hoor je mijn smeekbede: "Bescherm het groen, en het zal jou beschermen."
Let op hoe de "stem" van de boom organische details mengt met menselijke reflectie, empathie voor natuur uitnodigend.