Wie worden beschouwd als de nationale dichters van India?
India heeft geen officiële enkele "nationale dichter" – de titel bestaat niet in wet of grondwet. Echter, deze vijf figuren worden universeel beschouwd als de paramounte literaire stemmen van het subcontinent, die regionale en taalkundige grenzen overschrijden:
- Rabindranath Tagore – Nobelprijswinnaar (1913); schreef India's nationale hymne "Jana Gana Mana" en Bangladesh's "Amar Shonar Bangla"; polymath dichter, filosoof, opvoeder.
- Mahatma Gandhi – Politiek leiderschap wiens geschriften (Hind Swaraj, Experiments with Truth) een literaire en morele corpus vormen die centraal is voor Indiase identiteit.
- Mirza Ghalib – Hoogtepunt van Urdu-poëzie; zijn ghazals definiëren het genre en doorwekken Indiase culturele bewustzijn talenoverstijgend.
- Muhammad Iqbal (Allama Iqbal) – Filosoof-dichter van de onafhankelijkheidsbeweging; "Saare Jahan Se Achha" blijft een patriotttiek hymne; vereerd in zowel India als Pakistan.
- Kabir – 15e-eeuwse dichter-heilige wiens verzen hindoeïsme en islam overschrijden; stem van de bhakti en sufi-synthese; dagelijks gezongen door het subcontinent.
Naast deze vijf omvat India's literaire rijkdom torenende figuren in elke grote taal: Subramania Bharati (Tamil), Kuvempu (Kannada), Vallathol (Malayalam), Sarala Das (Odia), Bankim Chandra Chattopadhyay (Bengalees, "Vande Mataram"), Premchand (Hindi/Urdu fictie), en talloze anderen. De "nationale dichter" is een koor, geen solist.