Hier ziet u hoe:
* De pop als ideaal: De Shirley Temple-pop belichaamt het witte, blonde, blauwogige schoonheidsideaal dat in de Amerikaanse cultuur heerst. Pecola, de hoofdpersoon, is gefascineerd door de pop en verlangt naar de kenmerken ervan, waarvan ze denkt dat ze haar 'mooi' en geaccepteerd zouden maken.
* De illusie van schoonheid: De pop vertegenwoordigt een vals en schadelijk schoonheidsideaal. Het versterkt het idee dat witte kenmerken superieur zijn en dat zwarte kenmerken inherent ongewenst zijn.
* Geïnternaliseerd racisme: Pecola's verlangen naar de gelaatstrekken van de pop weerspiegelt het geïnternaliseerde racisme dat ze ervaart, waarbij ze de maatschappelijke kijk op schoonheid accepteert en gelooft dat blank zijn haar problemen zou oplossen.
* Het verlangen naar validatie: Pecola's wanhopige verlangen naar de gelaatstrekken van de pop toont haar verlangen naar acceptatie en validatie in een samenleving die witheid boven alles waardeert.
* Het onbereikbare ideaal: De pop wordt een onbereikbaar doel, een symbool van de onmogelijke droom om witte schoonheid te bereiken. Pecola's streven naar dit onbereikbare ideaal leidt tot zelfhaat en uiteindelijk tot een zenuwinzinking.
Concluderend is de Shirley Temple-pop in *The Bluest Eye* een krachtig en huiveringwekkend symbool van de destructieve effecten van racisme en het geïnternaliseerde racisme dat kan leiden tot zelfhaat en psychologische schade. Het benadrukt de complexe en verwoestende manieren waarop maatschappelijke schoonheidsnormen individuen kunnen beïnvloeden, vooral degenen die door ras zijn gemarginaliseerd.