In tegenstelling tot een veelvoorkomend misverstand, weigerde George Gey niet om Henrietta Lacks te identificeren – hij deed haar naam actief bekend aan journalisten zonder kennis of toestemming van haar familie. Deze beslissing uit de jaren '50 blijft een fundamentele casestudy in medische ethiek.
Nadat HeLa-cellen (afkomstig van Lacks' baarmoederhalskanker) de eerste immortale menselijke cellijn werden, deelde Gey – trots op het resultaat van zijn laboratorium – haar identiteit met wetenschapsjournalisten. De Minneapolis Star publiceerde haar naam in 1953; Rolling Stone bracht een artikel in 1976.
Deze schending katalyseerde moderne geïnformeerde toestemmingskaders, IRB-vereisten en het Belmont-rapport (1979). De familie Lacks heeft nu een rol in het beheer van HeLa-onderzoek – een gedeeltelijke, decennia te late correctie.
Rebecca Skloot's The Immortal Life of Henrietta Lacks (2010) bracht het volledige verhaal wereldwijd onder de aandacht.