De kernresolutie van J.M. Barrie's Peter Pan (toneel 1904, roman 1911) draait om een onoverbrugbare spanning: Peter moet de noodzaak van volwassen worden confronteren — en weigert.
Peter accepteert nooit volwassenheid. Hij blijft "de jongen die niet volwassen wilde worden" — eeuwig, onveranderd, maar diep geïsoleerd. De roman eindigt met Wendy die kijkt hoe Jane wegvliegt, begrijpend dat Peter's weigering zowel zijn tragedie als zijn triomf is.
"Wanneer Margaret volwassen wordt zal ze een dochter hebben, die op haar beurt Peter's moeder zal zijn; en zo zal het doorgaan, zolang kinderen vrolijk, onschuldig en harteloos zijn."
Bittersweet Ambiguïteit
Barrie oordeelt Peter niet. Het einde is open maar definitief: Peter blijft in Nooitgedacht; de Darlings leven in de echte wereld. De "resolutie" is de acceptatie van deze onoverbrugbare kloof — kinderlijke magie vs. volwassen verantwoordelijkheid. Peter kiest magie; de prijs is nooit thuishoren.