Alice Walkers 'Everyday Use' centreert op een landelijke Zwarte familie in de jaren 70, waar de aankomst van de opgeleide, hernoemde Dee (Wangero) een clash ontketent over erfgoed, authenticiteit en de betekenis van familierelieken — specifiek, handgemaakte lapjesdekens.
Dee aanvaardt een Afrikaanse naam, draagt 'Afrikaanse' kleding, en fotografeert haar familie als antropologische onderwerpen. Toch verwerpt ze haar geboortenaam (die haar tante Dicie eerde) en spreekt met een aangezette zuidelijke accent. Ze wil de dekens als artefacten — wandbehang om haar herwonnen identiteit te tonen — terwijl ze de levende traditie die ze vertegenwoordigen negeert.
Gelit door een huizenbrand, schuchter, en onopgeleid, kent Maggie de verhalen die in elk dekblok gestikt zitten. Ze leerde quilten van Oma Dee en Grote Dee. Haar verbinding is tastbaar, ancestorieel, en onprestatiegericht. Ze vreest haar identiteit te verliezen als de dekens het dagelijks gebruik van het gezin verlaten.
Mama houdt van beide, maar herkent Dee's oppervlakkigheid. Ze geeft de dekens uiteindelijk aan Maggie, bevestigend dat erfgoed leeft in gebruik — 'everyday use' — niet in tentoonstelling. Haar beslissing is een act van weerstand tegen culturele commodificatie.
De dekens belichamen de centrale spanning van het verhaal: zijn het museumstukken of functionele erfstukken? Dee's 'artistieke' framering versus Maggie's 'praktische' erfopvolging spiegelt bredere debatten over Zwarte culturele eigenaarschap in de post-Burgerrechten-tijd.
Walker gebruikt meesterlijk een domestiek conflict om te verkennen hoe ras, klasse, geslacht en generatieverschuivingen individuele identiteit vormgeven.