Edgar Allan Poe's gedichten herinneren onvergetelijke vrouwelijke figuren gebaseerd op de vrouwen in zijn leven. Poe had een reeks betekenisvolle relaties met vrouwen - zijn moeder, tante, verzorgsters en anderen - die hij in zijn poëzie vaak vertaalde in thema's van onbeantwoorde of verloren liefde.
Nadat David Poe het gezin in 1810 verliet, zorgde Poe's moeder, Elizabeth Arnold Hopkins, kort voor het gezin maar stierf in 1811. Poe werd toen opgevolgd door Frances Allan, naar wie hij "Ma" noemde. Ondanks zijn relatie met Allan, uiten Poe een verlangen om zijn moeder te hebben gekend in een brief aan Beverley Tucker in 1835: "In spreken over mijn moeder hebt u een snaar geraakt waartoe mijn hart volledig reageert. Om haar te hebben gekend is het onderwerp van groot belang in mijn ogen." Tijdens zijn tijd in Baltimore verhuisde hij bij zijn tante, Maria Clemm. Gedurende de rest van zijn leven was tante Maria, zoals hij haar noemde, centraal in de zorg voor Poe. Het gedicht "Sonnet to My Mother" toont Poe's dankbaarheid aan Clemm en de memorialisatie van zijn moeder.
Op een gegeven moment had Clemm van plan haar dochter, Virginia, met een tweede neef te laten trouwen. Hoorend dit, schreef Poe snel en smeekte zijn tante niet toe te staan dat Virginia trouwde, omdat hij haar zelf wilde trouwen. Poe trouwde later met Virginia in 1836, maar Virginia werd zes jaar later invalide door consumptie en stierf op 25-jarige leeftijd in 1847. Na Virginia's dood schreef Poe een brief waarin hij zijn wens uiteen om zijn leven te beëindigen.
Het thema van de dood van een mooie vrouw - parallel aan Virginia's dood - herhaalt zich vaak in Poe's werken. In "The Raven" verwijst de spreker naar Lenore, "een zeldzame en stralende maagd" die verdrietig is verloren. De raaf spot de spreker door te beweren dat hij zijn liefde "nevermore" zal aanschouwen en fungeert als een symbolische herinnering aan haar afwezigheid uit de wereld. "Annabel Lee" is gewijd aan een bruid die is overleden, met de spreker die haar dood betreur en naast haar graf bij de zee ligt.
Sarah Elmira Royster werd verlobd met Poe aan het einde van zijn leven. Ze kenden elkaar in hun jeugd, maar hun romantiek had nooit gebloeid. Poe maakte een onverwacht bezoek aan Royster een jaar na Virginia's dood. Royster vroeg om tijd om het voorstel te overwegen, maar Poe stierf net twee weken later. Wetenschappers claimen dat de vroege verzameling gedichten "Tamerlane and Other Poems" grotendeels geïnspireerd was door Royster. "Tamerlane" schildert een overwinner die een jonge liefde verlaat voor zijn eigen dromen, mogelijk Poe's eigen onvervulde liefde voor Royster spiegellend.
Na Virginia's dood woonde Poe de dichteres en criticus Sarah Helen Power Whitman. Hoewel Poe gedachten aan huwelijk had, zag Whitman hun relatie anders en beschouwde zijn afhankelijkheid van haar als een negatief kenmerk, en ze trouwden nooit. Tijdens de moeilijke tijden van zijn relatie met Whitman, zocht Poe toevlucht bij zijn intellectuele metgezel Annie Richmond. Hij wijde een gedicht genaamd "For Annie" aan haar waarin hij spreekt over haar positieve invloed op hem als voedster en als een mooie vrouw, "But my heart it is brighter / Than all of the many / Stars in the sky, / For it sparkles with Annie -- / It glows with the light / Of the love of my Annie -- ." Aangezien Annie getrouwd was met Charles Richmond, maakte Poe nooit vooruitgang.