Washington Irving (1783–1859) gebruikte pseudoniemen voor twee primaire redenen die de vroege Amerikaanse literatuur vormden.
Elk pseudoniem belichaamde een distinct literaire stem:
Dit liet hem genres verkennen (satiere, folklores, reis, geschiedenis) zonder lezersverwarriing of reputatierisico.
Vroeg in zijn carrière was anoniem publiceren gebruikelijk voor heren. Het beschermde hem tegen kritiek, beschermde de sociale status van zijn familie, en liet hem de publieke ontvangst testen voordat hij auteurschap claimde.
Later werden de pseudoniemen zelf gevierde merken, wat zijn marketing en literaire nalatenschap versterkte. Irving veranderde anonimiteit in een artistieke strategie.