J. Alfred Prufrock spreekt niet—hij cirkelt. Zijn monoloog is een spiegelpaleis waar elke bewering gekwalificeerd wordt, elk gevoel gebroken door anspieling en metafoor. Hij zegt niet "ik ben eenzaam"; hij meet zijn leven in koffielepels. Hij verklaart geen liefde; hij vraagt zich af of hij had moeten zijn "een paar schurftige klauwen / Schuifelend over de vloeren van stille zeeën."
Prufrocks taal is een versterking. Anspielingen op Hamlet, Lazarus, Michelangelo, de zeemeerminnen—deze culturele schilden houden rauwe emotie op afstand. Hij spreekt in geleende stemmen omdat zijn eigen onvoldoende voelt.
"Durf ik?" / "Durf ik?" / "Ik denk niet dat ze voor me zullen zingen." Hij ontkent zichzelf midden in de gedachte. De beroemde herhalingen van het gedicht—"Er zal tijd zijn," "Over een minuut is er tijd"—zijn minder geruststellend dan uittrekken.
Hij "kent de stemmen stervend met een stervende val" maar kan zijn eigen verlangen niet noemen. De mist, de gele rook, de avond uitgespreid tegen de hemel—deze externaliseren een innerlijke mist. Hij is voor zichzelf doordringend.
Aan het einde van het gedicht kennen we Prufrocks angsten, zijn fysieke details (kaalplek, dunne armen), zijn sociale rituelen—maar niet wie hij is. De zelf-distantiëring is totaal. Hij is geworden de "overweldigende vraag" die hij nooit stelt.
Eliot maakt uitwijking poëtisch. Prufrocks indirectheid is geen gebrek—het is het onderwerp van het gedicht: het moderne bewustzijn dat zich niet direct kan confronteren.