Mimetische theorie komt van het Griekse woord "mimesis," wat nabootschap en representatie betekent, en stelt dat mensen door elkaar en de wereld om hen heen beïnvloed worden, wanneer ze creëren, op veel verschillende manieren. Sinds Plato de mimetische theorie op literatuur toepaste en scheidde van narratief, heeft mimesis een heel duidelijke literaire betekenis gekregen.
Plato ziet de kunstenaar als een namaker van de fysieke wereld om hem heen, wat, volgens hem, al een nabootschap is van het idee dat mensen van deze wereld hebben. Dus eigenlijk claimt hij dat een schrijver de nabootschappen nabootst en verbeelding en emotie veel meer vertegenwoordigt dan reden en realiteit. Om deze reden beïnvloedt mimesis, volgens Plato, de lezers negatief door hen mis te leiden.
Aristoteles is het oneens met Plato in de zin dat voor hem nabootsen van de fysieke wereld niet alleen kopiëren is, maar juist aanpassen. Volgens Aristoteles’ ontvangst van de mimetische theorie, is nabootschap nodig om deze onvolledige fysieke wereld waarin mensen leven te voltooien. Maar nabootschap, zoals hij het ziet, is eerder een complexe creatie, een vaardigheid die hand in hand moet gaan met talent en verbeeldingskracht. Lodovico Castelvetro en John Dryden steunen Aristoteles’ mening en zij zien de kunst van drama als een duidelijke nabootsing van het leven.
Horatius en Longinus zien mimetische theorie alleen werken als het bewust is en een nabootsing is van de oude werken van grote kunstenaars en schrijvers. Nabootschap is hier het middel tot het bevredigen en vermaaken van de lezers, en dit doel wordt belangrijker geacht dan iemand die probeert origineel te zijn of de wereld om hen heen na te bootsen. Voor deze filosofen moeten schrijvers andermans handelingen en werken nabootsen in plaats van fysieke objecten en ideeën.
Plotinus is het eens met Plato over zijn theorie dat kunst het leven nabootst, maar hij gaat een stap verder door te zeggen dat deze nabootsing niet zonder reden of los van de realiteit is. Eerder heeft alles het uiteindelijke doel om terug te keren waar het vandaan kwam, en schrijvers nabootsen de wereld om hen heen in hun strijd om hun weg terug te vinden naar hun oorspronkelijke natuur.