Laure-Anne Bosselaar is een gerenommeerd Belgisch-Amerikaanse dichteres en vertaler. Haar gedichtenbundels omvatten De uur tussen hond en wolf (1997), Kleine goden van verdriet (2001) en Een nieuwe honger (2007). Haar werk verscheen in prestigieuze literaire tijdschriften als Harvard Review, Ploughshares en AGNI. Ze redigeerde talloze anthologieën en ontving vele prijzen, waaronder een Pushcart Prize.
Bosselaars gedichten zijn geschreven in helder Engels. Haar regels varieren van lang naar kort en haar zinsstructuren kunnen simpel of complex zijn. Haar levendige beelden voegen betekenis toe op zowel een duidelijk als symbolisch niveau. Bijv. haar gedicht "Against Again" verkent het verhaal van een kind dat in een klooster achtergelaten wordt door haar onbegeerde moeder. Bosselaar schrijft dat het kind als baby:
zich uitrekt om haar moeders
gezicht te zien, maar de
zwarte kap van de wandelwagentje is in de weg.
In deze regels creëert de "zwarte kap" niet alleen een levendig beeld, maar doet ook een afloop naar de zwarte kleding van de onminnende nonnen die later haar moeder vervangen.
Bosselaars werk gaat over mensen en relaties, met name de onmogelijkheid van mensen om met elkaar in verbinding te treden. Misschien omdat ze in New York City woont, schrijft ze vaak over vreemden. Gezin is ook een centraal element. Een consistent thema is de verlangens naar anderen: een afwezige moeder in "Against Again", een verloren dochter in "Stillbirth". Zelfs getrouwde paren in haar werk kunnen vaak slecht met elkaar omgaan. Een gevoel van isolatie en eenzaamheid doortrekt veel van de gedichten.
Bosselaar groeide op in België en is meertalig. Ze schrijft vaak over de onmacht van woorden om de diepte van menselijke gevoelens uit te drukken. In haar gedicht "De mond van de rivier, De boot, De onderstroom" schrijft ze over een vermeend onvertaalbaar Tsjechisch woord voor droefenis:
...we hebben geen woord voor dit in het Engels. Maar hier is het punt --
Wat als we het wel hadden? Zou een woord zo'n pijn draaglijker maken?
Alsof taal kon helpen.
Op andere momenten schreef ze over de kracht van taal om tenminste een graad van menselijke verbinding tot stand te brengen, bijv. in haar gedicht "Vrienden".
Bosselaar is een meester van vorm. Hoewel haar gedichten doorgaans niet rijmen, schrijft ze in een breed scala aan complexe vormen, waaronder de sonnettenreeks en sestina. Als bij elke goede dichteres, weerspiegelt haar vormgebruik de betekenis van het gedicht. Bijv. haar gedicht "Stillbirth" is een pantoum, een vorm die herhaling van hele regels op specifieke punten vereist. In het gedicht weerspiegelt de herhaling van deze regels de terugkerende gedachten van verdriet van de verteller over haar verloren dochter. Bosselaars regelafbrekingen en de plaatsing van regels op de pagina zijn ook altijd zorgvuldig georchestreerd om de betekenis van het gedicht te versterken.